Kalplerinde aşk işaretiyle doğarlar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar, hayata ve insanlara merhamet duyarlar ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşayamazlar...
Aşk işaretiyle doğanlar, yaşarken dünyaya talip olamazlar... Bilirler ki ne isteseler, neyi alsalar, ne kazansalar, aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları, teselli etmez... Gönüllü sürgündür onlar... Gizliden gizliye, hissederler bunu... Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere. Kopup geldikleri ışığa olan inançları ne kadar büyükse, içlerindeki acı o kadar derindir... Bu acı, hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri... Bu acı, hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye var olduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden... Yorulur kendisini anlata-mamaktan... 'Sevgilim!” der, 'sevgilim!” ama sevgilim dediği yanında değildir, bilir... Bazı günler insan soluksuz kalır, içindeki sevgili olmasa bile, karşısındakine deliler gibi sarılır... O olmadığını bile bile, sonsuz bir umutsuzlukla sarılır... İnsan soluksuz kalmayagörsün, sevgili diye bütün yanlışlarına, bütün kaçışlarına, kendine yaptığı ihanetlere sarılır... İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye-görsün, her şey olmak, her yere yetişmek için bu hayata düşer... Her şey olduğunu, her yere yetiştiğini sandığı anda, ortada kendisi yoktur artık... Kaybolmuşluğa çok yakındır... Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır... Daha az acı çekiyordur artık... Ama artık daha mutsuzdur eskisinden... Daha mutsuzdur, o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığımı kendimden bile sakladığım bir gündü... Kaybolmuşluğa yakındım... İçimdeki acı hızla eksili-yordu... Işık soluyordu; soluyordu, tıpkı sesim gibi... Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi... Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi, neyi kirlettiğimi... Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden, kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı... Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız hiç önemli değil... Gerçekten değil... Kaybolmuş insanlar birbirini çabucak buluyor... Umutsuzluk, umutsuzluğu çağırıyor... Konuşmaya susamıştık... Sanki ikimiz de dilini, kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye... Oysa böyle bir şey yoktu, hep buradaydık... Işığımızdan koptuğumuz yerde... O ışığı orada bırakıp bu dünyaya, bu hayata gönül indirdiğimiz, her şeyde, her yerde olduğumuzu sandığımız yerde... Hep o soluksuz kaldığımız yerde... Daha vakit var, o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimiz de... Belki aynı gece, belki yıllar boyunca konuştuğumuz yerden bana geldik... Susuz ve yorgun... Yaşamaya köpekler gibi aç, ama ölüme dünden razı...
Bir şeylerin farkına varacaksın. O bir şeyler kaybettiklerin olacak.
Pişmanlık ateşi yok edecek elinde olanları Ne varki nafile olacak..
Keşke diyeceksin...
...KeSKe DiYeCeKSiN..KeSKe...
Kalbimin kapılarını sununa kadar açmışken sana
Görmediğin gerçekler O sonsuz saf sevgime verdiğin karşılık Geldikçe aklına
Keşke demekten başka çaren kalmamış olacak.Teselliler faydasız gülücükler sahteAldığın her soluk zehir olacak bensiz.. Keşke diyeceksin......
...KeSKe...
Ben dimdik ayakta kalabildim
Ama sen
sen yıkılacaksın.Aldığım her soluk senin sonunu getirecek. Attığım her kahkaha gözyaşlarına vesile olacak..
Keşke diyeceksin......
...KeSKe DiYeCeKSiN..KeSKe...
Bir ah çekeceksin çaresiz. Taa yüreğinin derinliklerinde yankılanacak.Gözyaşlarına sinen hayalim nefes aldırmayacak sana. Sözüne uyduğun eller bile kurtaramayacak seni. Bir zamanlar benim oluğum gibi çaresiz kalacaksın..
Keşke diyeceksin......
Sana kinim yok...
Her sözüm sitemden ibaret.
"Kendim ettim kendim buldum" Diyeceksin sık aralıklarla.
Kendine kin duyacaksın zamanla.
Benimkisi kin değil
Kendi çapımda bir sitem. Sen yaptıklarınla kavrulup
Bir kez daha ama haykırarak:
KEŞKE diyeceksin..
...KeSKe...
...KeSKe....DiYeCeKSiN..KeSKe
« Önceki ::